Aile Geleneğine Bir Bebeğin Eklenmesi

0
249

Geçtiğimiz yaz  Provincetown’daki feribot iskelesine, görkemli ve kritalimsi bir günde her zamankinden biraz daha zor bir şekilde güle güle diyerek durduk.

Kızım Emma her yıl Outer Cape’de bir yıllığına kiralanan yazlığımızı arkada bırakıp Brooklyn’deki evimize giderken  “Bir dönemin sonu.” dedi.

Bence de…

“Gelecek yıl daha ilginç ama daha az rahat olacak” dedi. Kocası işten izin alamadığı için yalnız seyahat eden Emma, yedi aylık hamileydi.

Emma beş yaşına bastığından beri hep taile çıkıyoruz ve tatilin sonu geldiğinde her zaman melankoli hissediyorum.

Geçip giden sadece bir veya iki hafta değil – plajın öğleden sonra halleri, kumla oynanan saatler, oyun lekeleri – kısa süre içinde ebeveyn ile çocuğun sürekli arkadaşı olduğu o dönemi yeniden oluşturuyor.

Aslında çocuğumla birlikte yaşamak istemiyorum, fakat birkaç gün boyunca, bu durum  tatlı bir iyileşme gibi hissettiriyor. Kumsalda uzun saatler boyunca kitap okurken ya da kıyı boyunca yürürken şimdi anlamsız ve uzun konuşmalar yapıyoruz.

Fakat, fakat… Bebekten dolayı heyecanlandım değil mi? Evet! Evet heyecanlandım.

Emma bana bebek beklediğini söylediği zaman, kendim için hemen Bubbe ismini istedim. (Polonya göçmeni Yahudiler için büyükanne demek)

Hemen onların evinde günlerimi geçirmek, yeni gelecek olan misafir ile tanışmak ve çouk bakımının ezici maliyetlerini azaltmak için gönüllü olmak istedim. Hamilelik getirdiği önemli haberlerden başka bir şey değildi.

Tabii pek çok umut aynı zamanda kaybolmanın gölgesini de taşır. Evden ayrılmak. Evlenmek. Yeni iş.

Aileye yeni bir bebek gelmesi harika bir haber fakat yetişkin çocuğumla belirli kuralları olan ilişkimi de sona erdirecek.

Eğer çocuğunuz vaat edilen bağımsızlık alanına maddi ve manevi konularda ulaştıysa, ne demek istediğimi tahmin edebilirsiniz. Genellikle yaşanan stresli bir süreçten sonra çocuğunuz işi, yaşayabileceği bir evi, arkadaş çevresi olan bir yetişkin haline geliyor. Kendisine yeni bir kimlik geliştiriyor ve kim olacağına karar veriyor.

Çocuğunuzun yakınındaysanız ve iyi koşullara sahipseniz, çocuğunuzun bulunduğu yere gelirsiniz – o bir arkadaş değildir çünkü, her zaman çocuğunuzdur. Fakat arkadaşlarının davrandığı gibi davranabilirsiniz.

Bizim durumumuzda, hayatımızda bir çok viraj olmasına rağmen geç boşanmam ikimizin tek kadın olduğumuz anlamına geliyordu. Bu konuda ya çok aptalız ya da çok ciddi.

İki haftada bir akşam yemeği için buluştuk, dedikodu yaptık, işyerindeki zaferlerimizi kutladık veya ilişkileri inceledik. Bazen kızımın doğum gününde, ona birkaç çift indirimli ayakkabı veya Loehmann’s’dan yağmurluk hediye ettim. Fakat onun için satın aldığım tek şey hediyelerdi. Bazen, bir yemekten sonra, kızım gelişigüzel bir şekilde hesabı ödedi.

Eğer bu ihtimal senin önünde bulunuyorsa genç kızlığı, erken erişkinliğin başlangıcı ve bu genç insanın kendi kendine nasıl yeterli olacağı ile ilgili soruları ile ilgili yeterli olacak kadar beni dinle. Kızım bunu yaptı ve ben o ara dönemde onu el üstünde tuttum.

Şimdi, kızım ve kocası, mesainin sona erme duygusunu hissedemeden çocuk yetiştirmenin en mutlu karmaşasını yıllarca yaşacaklardı. Emma, annesi ile yemek yemek için bir saat vakit ayarlayabiliyor olsa bile çalışan bir ebeveyn olarak sorumlulukları her zaman daha fazla ağır basıyordu. Hayatı bir başka noktaya bağlanmak üzereydi ve bu da bizim bağlantımızı değiştirecekti.

“Bebek 10-12 yaşına gelene kadar onu ver.” diyerek bir arkadaşım beni yatıştırdı. “Emma’yı geri alacaksın.” Fakat ailemiz daha yaşlı bir aile olma yolunda. Bebek 12 yaşına geldiği zaman, hesapladığım kadarı ile 80 yaşımı yaşıyor olacağım. Emma belki çocuğunun yanı sıra benim sağlığımı da  takip edebilir.

Kızımı ve damadımı ebeveynlik sevdasına kapılmış serinkanlı kişiler olarak görmek çok mutluluk verici.

Bubbe olarak Perşembe günleri Jersey’den en erken trene biniyorum ve Bartola (Mets’in top fırlatıcısı Bartolo Colon’dan esinlenerek torunum için özel bir kısaltma) ile günlük görevimi yapıyorum. Genellikle çok keyifli oluyor fakat yılların hızlı, günlerin olabildiğince yavaş geçtiğini bir kere daha teyit etti.

Özel kaplarda onun için pişirdiğim sebzeleri getiriyorum, kitaplarını okuyoruz ve bebek salıncakları ile dolu parka gidiyoruz. İçinde “bebek” ve “kız” kelimeleri geçen Motown şarkıları söylüyorum. Sonrasında Bartola’yı, yorgun anne ve babasına teslim ediyorum. Hepimiz şanslıyız.

Bazen – Emma işten geldiği zaman New Jersey Transit metrosuna binmeden önce sohbet etmek için 20 dakikamız oluyor – kendimi biraz hüzünlü hissediyorum.

İkimizin ne zaman birer bardak şarap içip içemeyeceğimiz hakkında endişelenmek zorunda kalmadığımız akşamlar vardı ve bu konunun bir önemi yoktu, geçtiğimiz zaman içerisinde kayboldu.

Ama bu da bir zevk.

Bu yaz, Emma Cape’deki feribot iskelesine kocası ve bebeği ile geldi ve hepimiz birlikte bir hafta geçirdik. Bir beşik ve yüksek bir mama sandalyesi kiralayıp eve bebek bezleri, mendilleri ve mamaları stoklamıştım.

Bebeğin çevresine sıralandık, bu sayede ebeveynleri tek başlarına yemek yiyebileceklerdi ve Bubbe’si ona plajda kısa bir kitap okuyabilirdi. Sadece 2,5 dişi olan Bartola, o gün ilk küçücük ıstakozunun keyfini çıkarttı. Bizimle kalması, gerçekten, ilginç ve kolay oldu.

Sonraki iki yıl içerisinde, bataklık boyunca yüyüyeceğiz ve Bartola’ya etrafta kumlara nasıl basılırsa delik açılacağını göstereceğim. Bundan üç yıl sonra, belki Provincetown kıyılarının dışına çıkarak bir teknede balina izlemek için yeterince büyümüş olacak.

Tırmanmaya başladığında ona göstermek istediğim 1,5 km uzunluğunda kumdan geçilen ve az bilinen bir yol var. Tepenin en başından bütün koyu ve denizi görebilirsiniz.

Kaynak: https://www.nytimes.com/2017/08/23/well/family/adding-a-baby-to-a-family-tradition.html?rref=collection%2Fsectioncollection%2Fwell-family